Etiket xesteliyi

Bir neçe gün idi ki, mediAnaliz texniki problemlere göre işlemirdi. Diqqetli oxuculardan uzaq qalmağın ne qeder çetin olduğunu görüb bu problemi domain adında yüngül bir deyişiklikle hell etdim. İndi tekrar görüş vaxtıdır. Bu müddet içerisinde son yazımla elaqedar mene gelen müxtelif tenqid, irad ve hetta tehqirleri nezere alaraq qaldığım yerden davam etmek isteyirem.

Ne demişdim son yazıda? Eslinde her şey, mene aid olmayan ve mene de soruşulmayan bir suala cavab axtarmaq isteyiyle başlamışdı: “Sigarete pul tapan qezete niye pul vermir?” Doğrusu bu suala tam deqiqilyiyle cavab verdiyimi de düşünmürem. Çünkü hemin sualdan istifade edib jurnalistikamızın bezi problemlerine toxunmuşdum, vesselam.

Tenqid ve iradlardan o qeder faydalandım ki, onları qeleme alan her kese minnetdar qaldım. Amma işin diger cebhesinde, dilimin gelmediyi ağır tehqirlerle de qarşılaşdım. Jurnalist döyülmelerine şübheli münasibetimden dolayı meni döymekle hedeleyenler de peyda oldu. Onların dediyine göre, bextim getiribmiş ki, ölkede deyilemmiş. Gülmelidir.

Esl gülmeli olan ise iki gün önce özünü böyük şairimiz Resul Rza adıyla teqdim eden bir şexsin mektubuyla ortaya çıxdı. Xatırladım ki, “Sigarete pul tapan qezete niye pul vermir?” yazısını qeleme aldığım vaxt tarix 9 avqustdu. Hemin yazıda şexsi qalmaqallarından ötrü döyülenlerin de jurnalist kimliyinden istifade edib hay-küy saldığından yumşaq ifadeyle şikayet etmişdim. İşe bax ki, milletvekili Seyavuş Novruzov da bu günlerde, hemin oxucunun yazdığına göre, eyni fikri dile getirib. Hemin oxucu, nece bir elaqe düzeldibse, beynindeki etiketlerden birini mene uyğun görerek ve “Satılmış jurnalist” yazıma eyham vuraraq menim kime satıldığımı soruşur. Her suala cavab vermezler, amma biz öz işaremizi gönderek ki, arif olanlar anlasın.

Müsteqilliyimizi elan etdiyimiz tarixden beri jurnalistikamızda tezyiqlerden, döyülmelerden vs. şikayet etmek bir alışqanlığa çevrilib. Ve bu gün ele bir merheleye gelib çatmışıq ki, artıq jurnalistikamız ele bu qalmaqallarla maraqlanmaqdan diger elahidde meselelere vaxt tapa bilmir. Biz nedense birisi terefinden döyülende, birisi terefinden tezyiqe meruz qalanda ve s. jurnalist olduğumuzu xatırlayırıq. Qalan vaxtlar kimik, neçiyik, bilmirik.

Her kesin bir yaralı yeri, bir şikayeti var. Kimimiz mediamızın iqtisadi problemlerinden, kimimiz jurnalistikanın siyasileşmesinden, kimimiz de metbuata qarşı siyasi tezyiqlerden narahatdır. Men de bütün bu narahatçılıqların nedense gelib peşekarlıq standartlarında birleşmemesinden narahatam. Sonra da biz “hansı jurnalistika?” deyib ah çekende o saat her kes cibindeki hazır etiketlerden çıxarıb üstümüze fırladır “sen de busan” deye.

Göresen etiketsiz bu işi hell ede bilmeyeceyik mi?

Rizvan Qənbərli

mediAnaliz arxivindən

3 sentyabr 2004